Το πρώτο πρωί που γύρισες, κάποιος σε υποδέχτηκε με ένα χαμογελαστό «καλώς την, η μαμά γύρισε!». Γέλασες κι εσύ. Το εννοούσε με αγάπη. Κι όμως, κάτι μέσα σου τσίμπησε λίγο.

Δεν ήταν το παιδί. Ήταν το όνομα. Για χρόνια σε έλεγαν με αυτό στο γραφείο, στα email, στις συσκέψεις. Και ξαφνικά, μέσα σε μια πρόταση, έγινες κάτι άλλο.

Γιατί σε πειράζει, ενώ νομίζεις ότι δεν θα έπρεπε

Η μητρότητα είναι από τα μεγαλύτερα πράγματα που σου έχουν συμβεί, και το ξέρεις. Η δουλειά όμως ήταν το μέρος όπου ήσουν εσύ, με τις ιδέες σου, τα λάθη σου και τις επιτυχίες σου. Δεν θέλεις να κρύψεις το παιδί. Θέλεις απλώς να μη χάσεις αυτό το μέρος.

Θες ένα μικρό βήμα την ημέρα; Ξεκίνα τις «7 μικρές ανάσες».

Και οι δύο σκέψεις χωράνε μαζί: να είσαι περήφανη που είσαι μαμά, και να θέλεις να σε φωνάζουν με το όνομά σου.

Η πρώτη εβδομάδα είναι η πιο στενή

Κανείς δεν γυρίζει ακριβώς όπως έφυγε. Το γραφείο προχώρησε χωρίς εσένα, εσύ άλλαξες χωρίς αυτό, και χρειάζονται λίγες μέρες για να ξαναβρείτε τον ρυθμό σας. Αν τις πρώτες μέρες νιώθεις ξένη στην καρέκλα σου, είναι φυσικό. Συνήθως περνάει γρηγορότερα απ' όσο φοβάσαι.

Τρία μικρά πράγματα που βοηθούν

  • Όταν σε ρωτάνε για το μωρό, απάντησε με χαρά, και μετά πες και κάτι δικό σου: σε τι δουλεύεις, τι σκέφτεσαι να κάνεις.
  • Ζήτα τις πρώτες εβδομάδες ένα μικρό, συγκεκριμένο κομμάτι δουλειάς, κάτι που μπορείς να τελειώσεις και να πεις «αυτό το έκανα εγώ».
  • Αν κάποιος σε φωνάζει συνέχεια «η μαμά», πες του το με χιούμορ: «Μαμά είμαι στο σπίτι. Εδώ είμαι η Ελένη.» Οι περισσότεροι το καταλαβαίνουν αμέσως.

Αν είναι πιο βαρύ από ένα όνομα

Μερικές φορές η επιστροφή φέρνει περισσότερα: κούραση που δεν φεύγει, κλάμα στο αυτοκίνητο πριν μπεις μέσα. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάτι πάει στραβά με σένα. Σημαίνει ότι κουβαλάς πολλά. Αν κρατάει, μίλα γι' αυτό με κάποιον που εμπιστεύεσαι ή με τον γιατρό σου. Δεν χρειάζεται να το σηκώσεις μόνη σου.

Το όνομά σου δεν χάθηκε στην άδεια. Είναι εκεί, μαζί με όλα όσα έμαθες στο μεταξύ. Και αυτά δεν είναι λίγα.