Το ξυπνητήρι χτυπάει στις έξι και μισή, και για πρώτη φορά εδώ και μήνες δεν σε ξυπνάει το παιδί. Σε ξυπνάει η δουλειά.

Βάζεις το παντελόνι που φορούσες πριν. Κλείνει, δεν κλείνει, σήμερα δεν έχει σημασία. Αφήνεις το παιδί στη γιαγιά ή στον σταθμό, λες «θα γυρίσω γρήγορα» με φωνή πιο σταθερή απ' ό,τι νιώθεις, και μπαίνεις στο αυτοκίνητο.

Και εκεί, στο πρώτο φανάρι, κλαις.

Θες ένα μικρό βήμα την ημέρα; Ξεκίνα τις «7 μικρές ανάσες».

Αν το έχεις ζήσει ή το περιμένεις, να ξέρεις κάτι: αυτό το κλάμα είναι από τα πιο συνηθισμένα πράγματα του κόσμου. Το έχουν κάνει χιλιάδες γυναίκες, στο ίδιο φανάρι, με το ίδιο παντελόνι.

Η πρώτη μέρα δεν είναι η πραγματική

Την πρώτη μέρα όλα είναι περίεργα. Οι συνάδελφοι ρωτάνε «πώς είναι το μωρό;» και θες ταυτόχρονα να δείξεις εκατό φωτογραφίες και να μη μιλήσεις καθόλου γι' αυτό. Ο υπολογιστής ζητάει νέο κωδικό. Τα μισά ονόματα στα email δεν τα ξέρεις.

Και ανάμεσα σε όλα, κοιτάς το κινητό κάθε δέκα λεπτά.

Μη βγάλεις συμπεράσματα από αυτή τη μέρα. Ούτε από την πρώτη εβδομάδα. Η πραγματική εικόνα φαίνεται γύρω στον πρώτο μήνα, όταν το νέο πρόγραμμα αρχίσει να γίνεται ρουτίνα για σένα και για το παιδί.

Θα νιώσεις δύο πράγματα μαζί

Θα σου λείπει τόσο που θα πονάει. Και κάποια στιγμή, ίσως την ώρα που θα πίνεις έναν καφέ ζεστό, ολόκληρο, χωρίς διακοπή, θα νιώσεις και ανακούφιση.

Και μετά θα νιώσεις ενοχές για την ανακούφιση.

Άφησέ τα να υπάρχουν και τα δύο. Αν σου αρέσει να είσαι ξανά ενήλικη ανάμεσα σε ενήλικες, να σε ρωτάνε τη γνώμη σου για κάτι που δεν είναι πάνα, να τελειώνεις μια πρόταση χωρίς διακοπή, αυτό δεν σημαίνει ότι αγαπάς λιγότερο το παιδί σου. Σημαίνει ότι εκτός από μητέρα είσαι και η γυναίκα που ήσουν πριν. Κι εκείνη αξίζει να επιστρέψει.

Τρία πράγματα που βοηθούν την πρώτη εβδομάδα

Ξεκίνα, αν μπορείς, Τετάρτη ή Πέμπτη. Μια πρώτη εβδομάδα δύο ή τριών ημερών είναι πολύ πιο εύκολη από μια ολόκληρη. Αν η δουλειά σου το επιτρέπει, ζήτα το.

Ετοίμασε από το προηγούμενο βράδυ ό,τι μπορείς: την τσάντα του παιδιού, τα ρούχα σου, το φαγητό. Το πρωί θα έχεις λιγότερο χρόνο και περισσότερο συναίσθημα απ' ό,τι υπολογίζεις.

Συμφώνησε με όποιον κρατάει το παιδί ένα μήνυμα τη μέρα. Μια φωτογραφία, ένα «έφαγε, κοιμήθηκε, όλα καλά». Όχι δέκα. Ένα. Φτάνει για να ηρεμήσεις και σε αφήνει να είσαι παρούσα εκεί που βρίσκεσαι.

Οι ερωτήσεις που δεν χρειάζεται να απαντήσεις

«Και ποιος το κρατάει;»

«Δεν σου λείπει;»

«Θα κάνεις και δεύτερο;»

Θα τις ακούσεις όλες. Κάποιες από καλοσύνη, κάποιες από περιέργεια, κάποιες χωρίς σκέψη.

Δεν χρωστάς σε κανέναν εξηγήσεις για το πώς οργανώνεις την οικογένειά σου. Ένα «μια χαρά τα πάμε, ευχαριστώ» κλείνει κάθε τέτοια κουβέντα. Και όποια ερώτηση σε κουράζει, έχεις κάθε δικαίωμα να μην την απαντήσεις.

Το απόγευμα που γυρνάς

Θα ανοίξεις την πόρτα και θα σε δει. Μπορεί να τρέξει πάνω σου. Μπορεί να κάνει πως δεν σε βλέπει για λίγα λεπτά, σαν να σου κρατάει μούτρα. Και τα δύο είναι φυσιολογικά. Και τα δύο σημαίνουν ότι του έλειψες.

Μην προσπαθήσεις να αναπληρώσεις όλη τη μέρα μέσα σε δύο ώρες. Δεν χρειάζονται δραστηριότητες και «ποιοτικός χρόνος» με πρόγραμμα. Χρειάζεται εσένα στο πάτωμα, δίπλα του, για λίγο. Αυτό αρκεί.

Σε έναν μήνα

Σε έναν μήνα θα έχεις βρει τον ρυθμό σου. Δεν θα είναι τέλειος. Κάποιες μέρες θα αργείς, κάποιες θα ξεχνάς το φαγητό του στο ψυγείο, κάποιες θα απαντάς σε email στις δέκα το βράδυ.

Αλλά θα έχεις αποδείξει κάτι στον εαυτό σου: ότι μπορείς να είσαι και τα δύο. Όχι τέλεια. Αληθινά.

Κι αν απόψε δεν έχεις κουράγιο ούτε για το αυριανό ξυπνητήρι, θυμήσου ότι δεν χρειάζεται να τα καταφέρεις όλο τον μήνα. Μόνο αύριο.