Το παιδί κοιμήθηκε, τα πιάτα πλύθηκαν, το σπίτι ησύχασε. Κάθεσαι επιτέλους, και καταλαβαίνεις ότι δεν θυμάσαι πότε ήταν η τελευταία φορά που έκανες κάτι μόνο για σένα.
Δεν μιλάμε για διακοπές ή για ένα απόγευμα στο σπα. Μιλάμε για δέκα λεπτά. Να διαβάσεις δύο σελίδες, να ακούσεις ένα τραγούδι ολόκληρο, να δουλέψεις λίγο σε κάτι που ήταν δικό σου πριν από όλα αυτά.
Γιατί νιώθεις ενοχές για δέκα λεπτά
Όταν όλη μέρα κάποιος σε χρειάζεται, ο χρόνος για σένα μοιάζει σαν να τον παίρνεις από κάποιον άλλο. Δεν τον παίρνεις. Ένα παιδί δεν χρειάζεται μια μαμά που δεν σταματά ποτέ. Χρειάζεται μια μαμά που έχει ακόμα λίγη ενέργεια στο τέλος της μέρας.
Θες ένα μικρό βήμα την ημέρα; Ξεκίνα τις «7 μικρές ανάσες».
Βρες τα δέκα λεπτά πριν τα χρειαστείς
Τα δέκα λεπτά σπάνια βρίσκονται μόνα τους. Αν περιμένεις να περισσέψουν, δεν θα έρθουν. Διάλεξε από πριν μια ώρα που επαναλαμβάνεται: λίγο αφού κοιμηθεί το παιδί, το πρωί πριν ξυπνήσουν όλοι, ή όταν γυρίσει κάποιος άλλος στο σπίτι.
Αν ζεις με σύντροφο, πες το απλά: «Κάθε βράδυ στις εννιά και μισή, δέκα λεπτά είμαι εκτός.» Αν μεγαλώνεις το παιδί σου μόνη, τα δέκα λεπτά ξεκινούν τη στιγμή που κοιμάται, πριν πιάσεις οτιδήποτε άλλο.
Τι να κάνεις με αυτά
Ό,τι σε γεμίζει, όχι ό,τι πρέπει. Μπορεί να είναι ένα βιβλίο, μια κούπα τσάι στο μπαλκόνι, ή εκείνο το αρχείο στον υπολογιστή που περιμένει μήνες να το ανοίξεις. Αν κάποια μέρα θέλεις απλώς να κάτσεις και να μην κάνεις τίποτα, μετράει κι αυτό.
Ένα μικρό βήμα για αυτή την εβδομάδα
Γράψε σε ένα χαρτάκι την ώρα που θα είναι δική σου και κόλλησέ το στο ψυγείο. Όταν τη βλέπουν και οι άλλοι, γίνεται πιο εύκολο να την κρατήσεις.
Δέκα λεπτά δεν αλλάζουν τη μέρα σου. Σου θυμίζουν όμως, κάθε μέρα, ότι μέσα σε όλα αυτά υπάρχεις κι εσύ.