Από το πρωί που ξύπνησες δεν έμεινες ούτε λεπτό μόνη. Ούτε στο μπάνιο. Κάποιος σε χρειαζόταν κάθε στιγμή, σε φώναζε, κρεμόταν από πάνω σου.

Κι όμως, στις επτά το απόγευμα, με το παιδί στην αγκαλιά και την τηλεόραση να παίζει χωρίς ήχο, νιώθεις πιο μόνη από ποτέ.

Δεν είναι αχαριστία. Δεν είναι ότι δεν αγαπάς τη ζωή σου. Είναι κάτι που ζουν πάρα πολλές νέες μαμάδες και σχεδόν καμία δεν το λέει, γιατί ακούγεται παράλογο. Πώς να νιώθεις μόνη, όταν δεν είσαι ποτέ μόνη;

Θες ένα μικρό βήμα την ημέρα; Ξεκίνα τις «7 μικρές ανάσες».

Η παρέα δεν είναι συντροφιά

Ένα μωρό σού κάνει παρέα όλη μέρα. Δεν σου κάνει κουβέντα.

Δεν μπορείς να του πεις πώς πήγε η μέρα σου. Δεν θα γελάσει με το αστείο που σκέφτηκες. Δεν θα σε ρωτήσει «εσύ πώς είσαι;».

Και όσο μεγαλώνει η απόσταση από τους ενήλικες, τόσο περισσότερο σου λείπει μια απλή κουβέντα με κάποιον που σε βλέπει. Όχι τη μαμά. Εσένα.

Ο κόσμος συνέχισε χωρίς εσένα

Οι συνάδελφοι συνεχίζουν στη δουλειά. Οι φίλες κανονίζουν ποτά, ταξίδια, σινεμά. Στο κινητό βλέπεις ιστορίες από μέρη που μέχρι πριν από λίγο πήγαινες κι εσύ.

Δεν σε ξέχασαν. Απλώς δεν ξέρουν πώς να σε καλέσουν τώρα. Φοβούνται μην ενοχλήσουν, υποθέτουν ότι δεν μπορείς, περιμένουν να κάνεις εσύ την πρώτη κίνηση.

Κι εσύ περιμένεις να την κάνουν εκείνες.

Έτσι περνάνε οι μήνες, και η απόσταση γίνεται συνήθεια.

Σπάει με ένα μήνυμα

Η μοναξιά δεν φεύγει με μεγάλα σχέδια. Φεύγει με μικρές κινήσεις.

Στείλε σήμερα ένα μήνυμα σε μια φίλη. Όχι «πρέπει να βρεθούμε κάποια στιγμή». Αυτό το «κάποια στιγμή» δεν έρχεται ποτέ. Κάτι συγκεκριμένο:

«Πέμπτη στις έντεκα, έλα για καφέ σπίτι. Θα είναι χάλια, αλλά θα είμαστε μαζί.»

Οι περισσότερες θα χαρούν που τους έδωσες την άδεια να έρθουν. Κι αυτή που δεν θα απαντήσει, σου έδωσε κι εκείνη μια απάντηση.

Οι νέες φίλες που δεν περίμενες

Κάποιες από τις πιο δυνατές φιλίες της ζωής σου μπορεί να ξεκινήσουν τώρα. Στο παγκάκι της παιδικής χαράς. Στην αίθουσα αναμονής του παιδιάτρου. Σε μια ομάδα μαμάδων, όπου κάποια γράφει στις τρεις τα ξημερώματα ακριβώς αυτό που σκεφτόσουν κι εσύ.

Είναι άβολο να πιάσεις κουβέντα με μια άγνωστη. Αλλά η άλλη μαμά στο παγκάκι, αυτή με τους ίδιους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια, μάλλον περιμένει κι αυτή να της μιλήσει κάποια.

Ένα «πόσων μηνών είναι;» φτάνει για αρχή.

Πες το σε αυτόν που είναι δίπλα σου

Αν έχεις σύντροφο, πες του πώς νιώθεις. Όχι σαν παράπονο. Σαν πληροφορία.

«Περνάω όλη μέρα χωρίς να μιλήσω με ενήλικα. Όταν γυρνάς, χρειάζομαι δέκα λεπτά να μου μιλήσεις, πριν από οτιδήποτε άλλο.»

Πολλοί σύντροφοι δεν το φαντάζονται, γιατί η δική τους μέρα είναι γεμάτη ανθρώπους. Δεν το ξέρουν μέχρι να το ακούσουν.

Όταν η μοναξιά βαραίνει

Υπάρχει η μοναξιά που περνάει με έναν καφέ με μια φίλη. Και υπάρχει αυτή που μένει, ό,τι κι αν κάνεις, και βαραίνει κάθε μέρα λίγο περισσότερο.

Αν νιώθεις το δεύτερο, αν τίποτα δεν σε χαροποιεί πια, μίλα με τον γιατρό σου. Κι αν κάποια στιγμή σκεφτείς ότι όλοι θα ήταν καλύτερα χωρίς εσένα, κάλεσε τώρα το 1018. Δεν χρειάζεται να το περάσεις μόνη.

Απόψε

Η μοναξιά σού λέει ότι είσαι η μόνη που νιώθει έτσι. Είναι το μόνο ψέμα που λέει.

Αυτή τη στιγμή, σε κάποιο άλλο σαλόνι, μια άλλη μαμά κάθεται με το παιδί στην αγκαλιά και την τηλεόραση χωρίς ήχο, και σκέφτεται ακριβώς το ίδιο.

Στείλε εκείνο το μήνυμα. Πριν το ξανασκεφτείς.