Είχατε πει «ως εδώ». Είχες δώσει το καρότσι, είχες χαρίσει τα ρούχα της εγκυμοσύνης, είχες αρχίσει να κοιμάσαι ολόκληρες νύχτες. Και τώρα κοιτάς ένα τεστ και κάνεις λογαριασμούς.

Οι πρώτες σκέψεις δεν είναι ρομαντικές. Είναι πρακτικές: πού θα χωρέσουμε;

Τα μαθηματικά του τρίτου

Με δύο παιδιά το σύστημα έβγαινε. Δύο χέρια, δύο παιδιά. Ένα πίσω κάθισμα που χωράει δύο παιδικά καθίσματα. Ένα τραπέζι για τέσσερις στην ταβέρνα.

Θες ένα μικρό βήμα την ημέρα; Ξεκίνα τις «7 μικρές ανάσες».

Το τρίτο τα χαλάει όλα μαζί. Τρία καθίσματα δεν χωράνε στο αυτοκίνητο. Το παιδικό δωμάτιο δεν χωράει τρίτο κρεβάτι. Και για να περάσεις τον δρόμο θα σου λείπει πάντα ένα χέρι.

Δεν είσαι υπερβολική που τα σκέφτεσαι. Είναι αληθινά ζητήματα, με αληθινό κόστος.

Χαρά και πανικός, μαζί

Μπορεί να χαίρεσαι και να τρέμεις την ίδια ώρα. Μπορεί να μη χαίρεσαι ακόμα καθόλου και να νιώθεις άσχημα γι' αυτό. Κανένα από τα δύο δεν λέει κάτι για το πόσο θα αγαπήσεις αυτό το παιδί.

Όταν ένα κεφάλαιο που είχες κλείσει ανοίγει ξανά, θέλει χρόνο να το χωνέψεις. Έχεις μήνες μπροστά σου. Δεν χρειάζεται να τα έχεις λύσει όλα αυτή την εβδομάδα.

Αυτό που ξέρεις ήδη

Αυτή τη φορά δεν είσαι καινούργια. Ξέρεις ότι οι πρώτοι μήνες περνούν. Ξέρεις ποιες αγορές ήταν πεταμένα λεφτά. Ξέρεις να αλλάζεις πάνα με το ένα χέρι και να φτιάχνεις τοστ με το άλλο.

Και έχεις κάτι που δεν είχες στο πρώτο: δύο μικρούς βοηθούς. Δεν θα κρατήσουν το σπίτι. Ένα μεγαλύτερο παιδί όμως, που φέρνει την πάνα ή κρατάει το χέρι του μικρότερου στο πεζοδρόμιο, είναι το τρίτο χέρι που ψάχνεις.

Ένα πράγμα τη φορά

Το αυτοκίνητο, το σπίτι και η βοήθεια είναι τρία ξεχωριστά ζητήματα και δεν λύνονται την ίδια μέρα. Γράψ' τα σε ένα χαρτί με τη σειρά που βιάζονται. Συνήθως το αυτοκίνητο περιμένει ως τη γέννα, το δωμάτιο περιμένει περισσότερο, και η βοήθεια είναι αυτή που αξίζει να κανονίσεις πρώτη.

Για τη βοήθεια, ρώτα από τώρα. Οι άνθρωποι λένε πιο εύκολα «ναι» σε κάτι συγκεκριμένο, όπως «κάθε Τρίτη απόγευμα», παρά σε ένα γενικό «θα χρειαστώ χέρια».

Ένα μικρό βήμα για αυτή την εβδομάδα

Μίλα με μια μητέρα τριών παιδιών. Όλες ξέρουμε μία. Ρώτα τη μόνο αυτό: τι θα ήθελες να ήξερες πριν; Θα σου πει για το αυτοκίνητο. Και μετά θα σου πει ότι δεν φαντάζεται πια το τραπέζι της χωρίς τον τρίτο.