Περίμενες ότι θα το λατρέψει. Του είχατε μιλήσει από την εγκυμοσύνη, του είχατε δείξει φωτογραφίες, του είχατε πάρει ένα δώρο «από το αδερφάκι».

Τις πρώτες μέρες το φιλούσε. Μετά άρχισε να ρωτάει πότε θα φύγει. Και ένα απόγευμα, ενώ τάιζες το μωρό, σε κοίταξε σοβαρό και είπε:

«Γύρνα το πίσω.»

Θες ένα μικρό βήμα την ημέρα; Ξεκίνα τις «7 μικρές ανάσες».

Γέλασες. Και μετά, όταν έμεινες μόνη, σου ήρθαν δάκρυα.

Δεν ζηλεύει το μωρό. Του λείπεις εσύ.

Για το μεγάλο σου παιδί, ο κόσμος άλλαξε σε μια μέρα. Μέχρι χθες ήταν το κέντρο του. Τώρα εσύ κρατάς κάποιον άλλο στην αγκαλιά. Κάποιον που όταν κλαίει τρέχετε αμέσως, ενώ εκείνο ακούει «περίμενε λίγο».

Η ζήλια του δεν είναι κακία. Είναι πένθος. Για μια ζωή που ήταν μόνο δική του.

Όταν γυρίζει πίσω

Ξαφνικά θέλει πάλι πάνα. Ζητάει μπιμπερό. Μιλάει σαν μωρό, ξυπνάει τη νύχτα, θέλει να το κουβαλάς.

Είναι από τους πιο συνηθισμένους τρόπους να πει «δες κι εμένα». Αν τα μωρά παίρνουν όλη την προσοχή, τότε θα γίνει κι εκείνο μωρό.

Μην το μαλώσεις γι' αυτό. Δώσ' του λίγη από τη φροντίδα που ζητάει, χωρίς να το κάνεις μεγάλο θέμα. Συνήθως περνάει πιο γρήγορα όταν δεν γίνεται μάχη.

Δέκα λεπτά μόνο οι δυο σας

Το πιο δυνατό εργαλείο είναι και το πιο απλό. Λίγος χρόνος κάθε μέρα που είναι μόνο δικός του.

Δέκα λεπτά, όταν το μωρό κοιμάται ή το κρατάει κάποιος άλλος. Χωρίς κινητό. Του λες:

«Τώρα είναι η ώρα μας. Τι θέλεις να κάνουμε;»

Και κάνεις αυτό που διαλέγει, ακόμα κι αν είναι η εκατοστή φορά που φτιάχνετε τον ίδιο πύργο.

Αυτά τα δέκα λεπτά τού λένε κάτι που οι λέξεις δεν φτάνουν να πουν: δεν σε αντικατέστησε κανείς.

Δώσ' του ρόλο, όχι υποχρέωση

Κάποια παιδιά ηρεμούν όταν νιώθουν «μεγάλα». Να φέρουν την πάνα. Να διαλέξουν τα ρούχα του μωρού. Να του τραγουδήσουν.

Δείξ' του ότι το μωρό το κοιτάζει, ότι γελάει μαζί του. «Δες, σε θαυμάζει.»

Μην του φορτώσεις όμως ευθύνες που δεν είναι για την ηλικία του. Είναι κι αυτό ακόμα παιδί.

Όταν σπρώχνει ή χτυπάει

Αν σπρώξει ή χτυπήσει το μωρό, σταμάτα το ήρεμα και σταθερά. Το μωρό το προστατεύεις, αυτό δεν συζητιέται.

Μετά όμως, μίλα για το συναίσθημα, όχι μόνο για την πράξη:

«Θυμώνεις που η μαμά είναι συνέχεια με το μωρό. Το καταλαβαίνω. Δεν επιτρέπεται να το χτυπάς. Μπορείς όμως να έρθεις να μου πεις ότι θυμώνεις.»

Το συναίσθημα το δέχεσαι. Τη συμπεριφορά τη σταματάς.

Και οι δικές σου ενοχές

Πολλές μαμάδες νιώθουν ότι πρόδωσαν το πρώτο τους παιδί. Ότι του χάλασαν τον κόσμο.

Δεν του τον χάλασες. Του έδωσες κάτι που τώρα δεν μπορεί να καταλάβει: έναν άνθρωπο που θα είναι δίπλα του για πολλά χρόνια, ακόμα και μετά από σένα.

Οι πρώτοι μήνες είναι δύσκολοι. Αλλά κάποια μέρα θα τους βρεις να γελάνε μαζί κάτω από ένα σεντόνι και θα καταλάβεις ότι κάτι χτίστηκε ανάμεσά τους.